Kermis-woensdag
Bart Roussau bezoekt al jarenlang het veelzijdige festival Cultura Nova en laat zich telkens opnieuw verrassen door de creativiteit, energie en onverwachte ontmoetingen die het programma biedt. Dit jaar neemt hij je via zijn blogs mee in zijn persoonlijke ervaringen: van indrukwekkende voorstellingen tot intieme momenten die je alleen tijdens Cultura Nova beleeft.
Nog steeds heb je op woensdag kindermiddag als er kermis in de stad of in het dorp is. Kinderen mogen zich laven aan draaimolens, zuurstokken en suikerspinnen. Een middag vol kleuren, geuren en muziek onder het mom van hard, hoog en ver. Maar wat ik deze woensdagmiddag bij Cultura Nova meemaak, is van een heel andere orde.
De kinderen hier krijgen geen zuurstok en oliebollen. Geen ritjes in snel draaiende attracties. Nee de kids krijgen cultuur te eten. En hoe! Ze lopen alleen of in kleine groepjes over het plein van de ene naar de andere bezienswaardigheid. De allerkleinsten spelen driftig met de ijzeren sculpturen en poppen van het Franse Theatre De La Toupine. Het is alsof het hun eigen verhalen zijn die daar tot leven komen.
Het decor is een bruisende kermis 2.0, maar dan zonder botsautootjes en achtbaan. Hier draait het om verwondering, fantasie en kunst.
Onder de tenten zitten (veelal) grootouders rustig op een klapstoeltje toe te kijken. Met een pakje drinken en een krentenbol in de tas. Ze wachten tot het hongergevoel de kleinkinderen uiteindelijk naar hen toe drijft.
Maar voorlopig is er geen tijd voor trek, want de kleintjes komen vol enthousiasme vertellen wat ze gezien en meegemaakt hebben, met ogen die glimmen van avontuur. Het plein is een grote ontdekkingstocht.
Uit een klein rood circustentje klinkt ineens “An der schönen blauen Donau”. Dat is toch weer eens wat anders dan het dreunende “Boom boom boom (I want you in my room) dat normaal uit de kermisboxen knalt. De wals van Strauss komt van de voorstelling van Daan Mahot die zo’n 15 minuten duurt. De gemiddelde spanningsboog van een kind heten ten dage?
Plots loopt er een levensechte robot tussen de mensen door. Hij beweegt zich richting een groep giechelende meiden. Hun gegiechel verandert binnen een seconde in een mengeling van gekrijs en angstige gilletjes als de robot onverwachte bewegingen maakt.
Nieuw is toch altijd een beetje eng. Maar zodra de eerste schroom verdwenen is, lopen ze er in drommen achteraan, alsof ze een nieuwe beste vriend hebben gevonden.
Zo voelt de woensdagmiddag van Cultura Nova als een culturele echo van de kinderkermis, met een culturele invulling. Je kunt er niet vroeg genoeg mee
beginnen. En geen suikerspin dit keer, maar een flinke portie cultuur – en minstens even zoet.
En opa en oma? Die zagen dat het goed was…
