Rauwe rouw
Bart Roussau bezoekt al jarenlang het veelzijdige festival Cultura Nova en laat zich telkens opnieuw verrassen door de creativiteit, energie en onverwachte ontmoetingen die het programma biedt. Dit jaar neemt hij je via zijn blogs mee in zijn persoonlijke ervaringen: van indrukwekkende voorstellingen tot intieme momenten die je alleen tijdens Cultura Nova beleeft.
Het moet midden jaren 80 zijn geweest. Ik studeerde nog en kwam op het einde van een dolle stapavond terecht in café Femina. Bij Heerlenaren en mensen die destijds in Heerlen hebben gewoond zeker bekend. De Femina, het icoon voor de alternatieve scene op de hoek van het Wilhelminaplein.
Totaal buiten m’n comfortzone stond ik daar in een hoekje met een biertje in de hand te luisteren naar de muziek. Misschien zijn het de biertjes destijds die mijn geheugen hebben vertroebeld, maar ik herinner me ook vooral dat ik stond te kijken. Veel kijken.
Wat ik vanavond in een lege ruimte (oh ironie) van het Maankwartier te zien kreeg deed me er wel een beetje aan terugdenken. Het was het stuk Victoria van het gezelschap Spielplatz.
Dat New Wave muziek, Collegerock en Post-punk uit de jaren 80 momenteel in veel Spotify playlists van generatie X (1965-1980) terug te vinden is, zegt alles over de acceptatie en appreciatie van deze muziek heden ten dage. Maar subculturen als Gothic roepen bij mij toch nog steeds unheimische gevoelens op.
Dat unheimisch gevoel bekruipt mij ook weer tijdens de eerste paar minuten van deze voorstelling. Maar gaandeweg weet de regisseur mij mee te nemen langs de fases van rauwe rouw. Rouw van ontkenning tot aanvaarding. Beeldend, gestileerd en knap weergegeven door de acteurs van de groep Spielplatz.
Gespeeld door gothics, gekleed alsof ze onderweg zijn naar een chique begrafenis. Maar eigenlijk zijn gothics ook gewoon mensen die in de supermarkt staan te twijfelen tussen chips met paprika of naturel smaak.
De teksten en de muziek die in de voorstelling gebruikt worden, zouden zo van een obscuur nummer op een bootleg album van “The Cure” kunnen komen. Het slotnummer, blijkt achteraf, dan ook een nummer van de Engelse Gothic groep Bauhaus. De groep die begin jaren 80, na 5 jaar al ophield te bestaan. De Femina heeft het toch veel langer volgehouden.
Ik zag in het publiek toch veel mensen die destijds bij café Femina zonder twijfel hebben staan meezingen met de teksten van The Cure en Bauhaus. Wellicht is hun conclusie van deze voorstelling “Victoria” dat ze, net als ik, accepteren dat ze ouder zijn geworden. En dat paprika-chips toch écht de betere keuze is.
Bart Rousseau
De voorstelling Victoria is nog te zien op 4 en 5 september om 21.00 uur te zien op Maanplein 52 in Heerlen.