Bart Rousseau over Entre Chiens et Louves van Cirque Le Roux
Tijdens Cultura Nova kijken onze bloggers met eigen ogen naar het festival. Niet als recensent, maar als bezoeker die probeert te vangen wat een voorstelling losmaakt.
Voor deze blog bezocht Bart Rousseau Entre Chiens et Louves van Cirque Le Roux. Een voorstelling waarin tragedie en komedie, ernst en humor, liefde en verlangen elkaar voortdurend raken.
Lees zijn ervaring hieronder.
De muzen van Tragedie en Komedie
Toen ik de projecties op het decor van de voorstelling van Cirque le Roux zag, moest ik denken aan een verhaal dat ik ooit las over een theatertje in het Italiaanse plaatsje Savigliano.
In de gevel van dat theatertje staan twee beelden van Melpomene en Thalia. Dat zijn de muzen van de tragedie en de komedie. Maar wat het ook bijzonder maakt is dat dit theater in 1835 met geld van een grote groep burgers werd gebouwd met een prachtig doel: de zielen van alle burgers opvrolijken.
En dat is exact wat de groep artiesten van Cirque le Roux met haar publiek doet. De zielen van haar toeschouwers opvrolijken met tragedie en komedie.
Hoe mooi is het dat juist tragedie én komedie daarvoor samen nodig zijn. Verdriet en plezier. Ernst en humor. Misschien is dat uiteindelijk ook wel de metafoor voor liefde.
Want de liefde is natuurlijk niet alleen rozengeur en maneschijn. Soms schuurt ze, soms doet ze pijn en soms levert ze zelfs een blauwe plek op. Gelukkig bestaat daar blauwe- plekkencrème voor. Voor de andere “kwetsuren” van de liefde is de remedie doorgaans wat ingewikkelder.
Dans, zang en adembenemende acrobatiek van hoog niveau worden door de artiesten van Cirque le Roux met elkaar verweven. Met daarin ook een verhaal van liefde en verlangen.
Lichamen vinden elkaar, dragen elkaar, laten los en vertrouwen elkaar opnieuw. En ik weet zeker dat hier en daar letterlijk een blauwe plek achterblijft op het lijf van de artiesten.
Het decor speelt overigens veel meer dan een bijrol. Het verandert, verrast en biedt letterlijk en figuurlijk houvast. Daarmee wordt het onderdeel van de choreografie.
En ergens tijdens die voorstelling zag ik in gedachten Melpomene en Thalia weer in hun Italiaanse nissen staan. De tragedie naast de komedie. Misschien kijken ze al bijna tweehonderd jaar toe en weten ze iets wat wij telkens opnieuw moeten ontdekken: liefde kan pijn doen, liefde kan je laten lachen en liefde kan je optillen. Soms zelfs metershoog.
En voor het geval dat laatste een keer misgaat: die blauwe-plekkencrème toch maar binnen handbereik houden.
Bart Rousseau
Over Bart Roussau
Bart Roussau bezoekt al jarenlang het veelzijdige festival Cultura Nova en laat zich telkens opnieuw verrassen door de creativiteit, energie en onverwachte ontmoetingen die het programma biedt.
Dit jaar neemt hij je via zijn blogs mee in zijn persoonlijke ervaringen: van indrukwekkende voorstellingen tot intieme momenten die je alleen tijdens Cultura Nova beleeft.