Hanna over Ashes to Ashes van MC Makita
Tijdens Cultura Nova kijken onze bloggers met eigen ogen naar het festival. Niet als recensent, maar als bezoeker die probeert te vangen wat een voorstelling of concert losmaakt.
Voor deze blog bezocht Hanna de première van Ashes to Ashes van MC Makita in het Cultuurhuis. Een voorstelling over de dood, nepbloed, slapstick, lichamelijkheid en een opvallende bijrol voor een gele compressor.
Lees haar ervaring hieronder.
Compressor
De dood is de motor van het leven.
Deze woorden hebben als kind een enorme indruk op mij gemaakt. Ik hoorde ze in het VPRO-programma De achtertuin van Jan Wolkers, waarin het draaide om Jan Wolkers in, inderdaad, zijn achtertuin. Hij sprak de zin terwijl hij een dood vogeltje opraapte en liefdevol in zijn handen naar de camera hield.
Op zaterdagavond in het Cultuurhuis, bij de première van Ashes to Ashes van MC Makita, moest ik denken aan Jan Wolkers. Niet alleen omdat de voorstelling over de dood ging en Wolkers dood is, een obsessie had met de dood en een dooie vogel in zijn tuin had. Ik las eens een stuk over de biografie van Wolkers, die alweer een kleine tien jaar geleden uitkwam, waarin het begrip erotomanie werd gemunt. Ik denk dat die term zich perfect leent voor Ashes to Ashes.
Het manische gremium bestaande uit Anne van der Vegt, David Roos, Noah Janssen en QiQi van Boheemen beeldde een soort picknick cq. nightmare blunt rotation uit, waarbij iedereen voortdurend op (en soms over) het randje van de dood balanceerde. Op een exhibitionistische en soms haast Paul Verhoeviaanse manier, met hier en daar een wardrobe malfunction, resulterend in een blote borst of piemel. Met in een noemenswaardige bijrol een lief uitziende gele compressor, die multifunctioneel werd ingezet.
Mijn collega-publieksleden gierden het uit bij de guitige, fysieke, soms slapstickachtige beelden en het gutsende nepbloed. Ik dwaalde intussen af naar Wolkers, Texel en het vogeltje.
En, natuurlijk, naar de dood: de compressor van het leven.
Over Hanna Zwart
Hanna Zwart, tot uw dienst. Ik ben 32 jaar en af en toe voel ik me een beetje een alien. Ik denk namelijk dat ik de enige Finse Limburger in Heerlen ben. Daarom vind ik het heel fijn dat Muovipussi (FI) – rechtstreeks vanuit mijn moederschip – in de Spiegeltent speelt. Wat gebeurt hier eigenlijk? is mijn lievelingsemotie. Een die ik deze editie van Cultura Nova ongetwijfeld weer zal voelen wanneer ik een hedendaags klankkunstshowtje meepik of een locatievoorstelling, al dan niet van jonge makers, bezoek.