Hanna Zwart Muovipussi in de Spiegeltent

In de ban van een plastic zak

Zaterdagavond was een goedgevulde spiegeltent in de ban van Muovipussi.

Met huiver en extase – een zeldzame combinatie van emoties – was Heerlen getuige van Milla Lahtinen, Niklas Blomberg en Heidi Finnberg, een gremium beter bekend als Muovipussi (Fins voor plastic zak). Alles wat ik hier schrijf doet de maximalistische band – een combinatie van punk, hiphop, noise en hyperpop – eigenlijk geen recht. Het was muzikale en visuele bloedsport. Microfoons werden tot kokhalzens toe in kelen geduwd en het publiek om de oren geslagen met een skaileren blauwe handtas.

Eén halve Fin (ondergetekende) en één hele (mijn moeder Pirjo) waren – maar dit is een aanname – vermoedelijk de enigen die min of meer verstonden waar de plastic zakken over zongen. Ik wil de magie niet verpesten, maar licht toch een tipje van de sluier op: onder andere over mini-duivelse kabouters. Wie de Fin een beetje kent, weet dat het een land is bevolkt door een type mens dat niet snel onder de indruk is en voor de duivel niet bang – ook niet voor zijn minikabouters. Of voor zijn filiaalmanager, die tsaar in het oosten.

Heerlen daarentegen leek wel een klein beetje bang. Maar de angst die Muovipussi aanwakkerde was van een ander soort: het soort dat je als kind op zondagochtend voelde wanneer je Villa Achterwerk aanzette. Een lekker soort onveiligheid, waarbij je eigenlijk niet helemaal begrijpt wat er aan de hand is en zou willen dat iemand je bij de hand neemt en zegt: ik snap het ook niet, maar het komt goed lieverd.

Hoe harder ik mijn best doe om te omschrijven waarvan we getuige zijn geweest, hoe verder ik afdwaal. Ik las een recensie waarin de band werd omschreven als een band uit het jaar 3000. Ik denk echter dat Muovipussi precies in 2026 past: een tijdelijke ontsnapping aan een waanzinnige wereld.

Voi helvetti, kiitos.