Hanna Zwart over Zones of tones van Clarinde Wesselink
Tijdens Cultura Nova kijken onze bloggers met eigen ogen naar het festival. Niet als recensent, maar als bezoeker die probeert te vangen wat een voorstelling of concert losmaakt.
Voor deze blog bezocht Hanna Zones of tones van Clarinde Wesselink bij Buitenplaats Kasteel Wijlre. Een immersieve geluidservaring tussen bomen, donkerte, brandnetels en het Limburgse landschap.
Lees haar ervaring hieronder.
Particulier
Op vrijdag reed ik in mijn donkerblauwe Fiat Panda naar Kasteel Wijlre, voor Zones of tones van Clarinde Wesselink. De performance was onderdeel van haar residency bij Buitenplaats Kasteel Wijlre, in samenwerking met Intro in Situ.
Doodmoe en een beetje bevangen door de waan(zin) van de dag haastte ik mij, Ridder in de Orde van de Loden Voet, door het heuvelland. Ik kon wel een immersieve geluidservaring gebruiken. Eerder las ik op de website van Cultura Nova:
“Elke stap, elk gebaar kan mensen met elkaar verbinden, als individu en als groep … Verbinding is geen vast gegeven, maar iets dat steeds opnieuw ontstaat door aandacht, ritme en dicht bij elkaar zijn.”
Ik hou om mij moverende redenen niet zo van andere mensen, maar goed.
We werden over het landgoed naar de plek van de performance begeleid. Mijn misantropie maakte dat ik uit de klont stoelen met uiteenlopende zichtlijnen een stoel koos met vrij uitzicht op het bos en een soort Unabomber-hutje, en vooral niet op mijn hedendaagse klankkunstminnende medemens.
De immersieve audiosculptuur begon te immersiveren. Geluiden van vogels, onweer, regen, ik geloof een incidentele kikker. Ik verloor me in de bomen, in het steeds donkerder wordende woud. Tijd speelde even geen rol. Clarinde kwam, gekleed in het zwart, uit het donkere woud tevoorschijn, haast convulsief dansend. Ze bewoog zich, en nu raak ik je als lezer misschien kwijt, op plekken in het bos die normaal niet in het discours van het begaanbare worden meegenomen.
Daarmee bedoel ik: tussen de brandnetels.
Ik heb in mijn verslagen hier zo veel mogelijk popculturele referenties proberen te vermijden, maar ik moest denken aan mijn favoriete filmeinde ooit, dat van En passion (1969) van Ingmar Bergman. Het plot is een beetje zoals dat van elke Bergman-film: Liv Ullmann en Max von Sydow draaien samen af op een Zweeds eiland. Op het einde gaat Von Sydow, afgepeigerd door Ullmann en door het leven, in de modder op de grond liggen. Gewoon
Dat beeld heeft me altijd geraakt. Het sluit aan bij mijn fantasie om soms uit de auto te stappen en in de berm te gaan liggen. Het gras en de modder voelen. Gewoon. Die energie voelde ik, daar tussen de natte brandnetels in Wijlre. Wat had Clarinde ervan gedacht als ik was opgestaan en me erbij had neergevlijd?
Na afloop sprak ik haar nog even, toen ze met Margot van Buitenplaats Kasteel Wijlre stond na te bespreken. Afgepeigerd, op de goede manier, wist ik niet meer uit te leggen wie of wat ik was.
“Ik ben hier als particulier.”
Daarna reed ik de nacht in. Om heuvels in het duister zit altijd zo’n rand die licht lijkt te geven. Ik moet eens opzoeken hoe dat komt. Het was alsof iemand op de achterbank zat en me een omhelzing gaf. Toen ik in mijn achteruitkijkspiegel keek, zag ik dat er niemand zat. Het was het Limburgse landschap dat me omhelsde. Een landschap met iets heel ouds, iets heel donkers, maar ook iets heel moois.
Soms is alleen-zijn het beste medicijn tegen eenzaamheid.
Over Hanna Zwart
Hanna Zwart, tot uw dienst. Ik ben 32 jaar en af en toe voel ik me een beetje een alien. Ik denk namelijk dat ik de enige Finse Limburger in Heerlen ben. Daarom vind ik het heel fijn dat Muovipussi (FI) – rechtstreeks vanuit mijn moederschip – in de Spiegeltent speelt. Wat gebeurt hier eigenlijk? is mijn lievelingsemotie. Een die ik deze editie van Cultura Nova ongetwijfeld weer zal voelen wanneer ik een hedendaags klankkunstshowtje meepik of een locatievoorstelling, al dan niet van jonge makers, bezoek.