Hanna Zwart over NOODKEET
Tijdens Cultura Nova kijken onze bloggers met eigen ogen naar het festival. Niet als recensent, maar als bezoeker die probeert te vangen wat een voorstelling of concert losmaakt.
Voor deze blog bezocht Hanna NOODKEET van Vis à Vis en De Leedbewakers op de parkeerplaats van het voormalige DSM-kantoor. Een voorstelling over voorbereiden op gevaar, terwijl niemand precies weet waarop.
Lees haar ervaring hieronder.
Mini-paniekaanval
Daar zitten we dan, op een tribune aan de rand van een peilloze afgrond van wat al niet komen zal. Oftewel: de parkeerplaats van het voormalige DSM-kantoor. Ik kijk naar een gele hut met allerlei dingetjes die in- en uitgeklapt kunnen worden. Op de achtergrond het geluid van de Heerlense stadssnelweg. Een gevaar dat in de verte gromt.
Ik probeer te genieten van de mini-paniekaanval die ik voel opborrelen. Ik weet toch dat ik altijd een existentiële crisis krijg van locatietheater… Stomkop.
NOODKEET van Vis à Vis en De Leedbewakers is een soort Roos en haar Mannen – sorry voor alweer een Villa Achterwerk-referentie – maar dan on crack. Drie doomsdaypreppende vrienden, een ménage à trois waarvan die arme drommel van een Unabomber had gewild dat hij erbij mocht: Maurits van den Berg, Lisa Groothof en Len Lucieer.
Ze proberen zich voor te bereiden op de Apocalyps. Want hè, dat is wat preppers doen. Het doet me ook wel denken aan mensen van Ik Vertrek: lekker zelfvoorzienend zijn, voorraden aanleggen, misschien nog ergens een voedselbos. De realiteit: ze bakken eieren op een strijkijzer en bezingen het gevaar dat overal schuilt. Wees voorbereid. Waarop precies, Joost mag het weten. Het gevaar schuilt overal, zoveel is zeker.
Dan klinkt de vraag: zijn we voorbereid?
En dan denk ik: dat zijn we nooit, baby.
Over Hanna Zwart
Hanna Zwart, tot uw dienst. Ik ben 32 jaar en af en toe voel ik me een beetje een alien. Ik denk namelijk dat ik de enige Finse Limburger in Heerlen ben. Daarom vind ik het heel fijn dat Muovipussi (FI) – rechtstreeks vanuit mijn moederschip – in de Spiegeltent speelt. Wat gebeurt hier eigenlijk? is mijn lievelingsemotie. Een die ik deze editie van Cultura Nova ongetwijfeld weer zal voelen wanneer ik een hedendaags klankkunstshowtje meepik of een locatievoorstelling, al dan niet van jonge makers, bezoek.